தினசெய்தி – 22 10 2022
பக்கம் எண் : 4
அருந்தமிழும் அன்றாட வழக்கும் – 184
நானிலமே! ஒரு நாடக மேடை
முனைவர் ஔவை அருள்
தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் யான் 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழங்கிய
முனைவர் பட்ட ஆய்வின் முப்பத்து நான்காம் பகுதி வருமாறு:
Since Ekambaranathan resorts to condensing, as well as expanding, his concern for preserving old forms and fulfilling new ambitions is successfully evinced by the Tamizh authors.
The lyrical quality of a language is duly captured and the deep passion in the original is reflected in the translation.
It is a woman in male garb and when she becomes the agent of love, she uses the honorific prefix ‘Thangal’, whereas the normal lover would address the lady love only in a second person singular.
Pulavar Ekambaranathan’s translation of this portion is more graphic and gripping.
‘Love sought is good but given unsought is better’.
கேட்ட காதல் நல்லது ! ஆனால் கேளாமல் வரும் காதல் மிக நல்லது!
(அரு. சோமசுந்தரம் – Aru. Somasundaram)
The Tamil translator could easily adopt the literary posture of the speaker in the original.
It the passion of the speaker and the self-preserving cryptic quality of the lines is preserved, it makes a rendition like this carry more poetic flavor.
Some are born great
Some achieve greatness.
Some are thrust with greatness.
சிலர் உயர்ந்தவர்களாகப் பிறக்கிறார்கள்,
சிலர் உயர்வை ஈட்டுகிறார்கள், சிலர் உயர்ந்தவர்களாக ஆக்கப்படுகிறார்கள்.
(அரு.சோமசுந்தரம்)
This rendition brings out the arbitrary and irrational character of Fortune.
To delight beyond expectation, the translation acquiesces with the original, to discard the traditional formula for greatness and makes the reader see undistractedly, the duality of greatness and smallness, which can neither be worn, nor torn.
“You will hang like an icicle on a Dutchman’s beard unless you do redeem it by some lendable attempt either of valour or policy.
வயோலா: என்ன ஆவது! அவள் தன் காதலைத் துணிவுடன்
வெளிப்படுத்தினால் தானே! மனத்தில் வைத்தே மயங்கினாள்.
அவள் குறிப்பு அவளைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியவில்லை.
அழகிய ரோசாப்பூவில் புழுப்போல உள்ள அந்த எண்ணம்
இருந்து வாடியது. அதைப் பார்த்துப் பொறுமையோ ஐயோ
உன் கதி இப்படியாயிற்றே என்று எள்ளி நகைத்தது!
அவளது காதல் தங்களது காதலே தான்.
(இரா. ஏகாம்பரநாதன்)
வெற்றுக் காகிதம் பிரபு! அவள் காதலை யாருக்கும்
சொல்லவில்லை! பூவில் உள்ள புழுவைப் போல அதை மறைத்து
வைத்தாள். கன்னங்கள் வெளுத்தன. கற்பனையில் மூழ்கினாள்.
கவலையோடு நினைவுச் சின்னத்தில் அமர்ந்தாள். இது
உண்மையான காதல் இல்லையே?.
(அரு. சோமசுந்தரம்)
This passage reveals the state of mind of a woman who finds it difficult to give vent to her love.
It also brings out the difference between scholar’s while translating. Aru. Somasundaram’s rendering is more faithful to the original and is considered by many to be more pleasing to the listeners.
Pulavar Ekambaranathan makes a reference to a specific flower, the Rose, whereas Aru. Somasundram’s reference to the flower is general and is considered my many as more apt.
AS YOU LIKE IT!
Beauty Provoked thieves sooner than gold!
‘பொன்னிலும் அழகே மின்னுவது அதிகமாம்
ஆகையால் விரைவில் அதுவே
திருடரைத் தூண்டி நாம் இடர் பெறச் செயுமே‘
(இராவ் பகதூர் ச. பவானந்தம் பிள்ளை)
காசை விடக் கட்டழகே கள்வர்களை அதிகமாய்த் தூண்டுமே!
(பம்மல் சம்பந்த முதலியார்)
Rosalind’s caution and suggestion to venture forth into the Forest of Arden along with Celia is an oft quoted passage and even here Tamil translators have shown how the same can be translated with a variation while communicating the same message.
The passage reveals Shakespeare’s instinctive love of euphony and it is equally a pleasure, to record in one’s own mother-tongue.
Rao Bahadur Bhavanandam Pillai closely translates ‘gold’ and ‘thieves’ into literary words in the mother-tongue.
But Pammal Sambanda Mudaliar, being a stage actor, producer and translator, is eager for the impact of the spoken word on the audience and resorts to a generic term ‘Tamil Kasu’ that means ‘gold’, as well as ‘money’.
The term ‘Kalvar’ indicates wayside robbers and appropriate in view of the fact that Roselind and Celia have to pass through the Forest.
அரசன் : அகோரமான படுவிஷமுடைய பாம்பின் தலை மீதும்
மன்னர் மதிக்கும் மாணிக்கமிருப்பது போல், எப்படிப்
பட்ட துரதிர்ஷ்டத்திலும் நமக்கு நலம் தரும் இனிய
நன்மையிருக்கிறது. மனக் கவலை நண்ணா
நம்முடைய இக் கானக வாழ்க்கையில்! அசலமாம்
விருட்சங்கள் அறைவன நல்வார்த்தை! ஓடும்
அருவிகளும் ஓதும் அறிவு! உபயோகமற்ற கற்களும்
உபதேசிக்கும் ஞானம்! கண்படும் எதிலும் காணுவோம்
நலம்! இதை விட்டு மாற மனமில்லை எனக்கு.
(பம்மல் சம்பந்த முதலியார்)
Here the proverbial ‘toad’ is changed to a more known Cobra taking into account Tamil sensibility where the snake is believed to possess a rich jewel.
The text is closely rendered in Tamil, except for the sanskritized words ‘Agoram’ ‘Duradhirishtam’, ‘Vritcham’ ‘Upadesam’ and ‘Achalam’.
The free use of these words along with Tamil words was in vogue during the early part of the century.
I can suck melancholy out of a song,
As a weasel sucks eggs
தேங்காயின் உள் இருப்பதைத் தேரையானது உறிவதே போல்
சங்கீதத்தின்றும் சோகத்தை நான் உறிந்திடுவேன்.
(பம்மல் சம்பந்த முதலியார்)
The passage in the original sums up the character of Jaques who has a passion for a life of melancholy.
The translator has effectively brought out what a ferocious and life-destroying thing this is.
The form of self indigence bordering on misanthropy of the speaker is visible in the rendition.
The image of a ‘Weasel’ sucking eggs is unfamiliar in Tamil and Pammal Sambanda Mudaliar, substitutes it by something more familiar, that of a toad sucking the kernel.
This is an instance of a cultural shift to make the audience or reader understand the import of the passage.
ஜெக்குவஸ் : நானிலமோ! ஒருநாடக மேடையாம்
ஆண்களும் பெண்களும் அதன் மேல் நடிக்கும்
பாத்திரமாவார்! பலகால் அவர்கள்
அந்த மேடை மேல் விந்தையாய்த் தோன்றி
மறைந்து போகின்றனர்! முறையாய் ஒவ்வொரு
மனிதனும் அவனவன் வாழ்நாள் அதனில்
வேறுவேறு வேஷத்தோடு விளங்குகின்றான்!
அதை விளம்புவேன் கேண்மோ. ஒவ்வொரு
மனிதனும் உகந்து நடிக்கும்.
நாடகம் தன்னில் நயந்த அங்கத்தை
எவ்வேழாகப் பிரிக்கலாம் இந்த
ஒவ்வோர் அங்கமும் ஒவ்வொரு பருவமாம்,
முதல் பருவந்தான், மொய் குழல் கரத்தில்
குவா குவா என்று கூவி அழுஉம்
குழந்தை என்று கூறலாம்.
இரண்டாம் பருவம், எப்படிப் போவோன்
பள்ளிக் கூடப் பையன்கள் என்னை
அடிப்பார்களென்றுதான் அழுது கொண்டே
மெத்த மெதுவாய் நத்தை போல் நகரும்
பள்ளிப் பிள்ளையின் பருவமாகும்.
மூன்றாம் பருவம் மொய்குழலின் மேல்
கருத்தைச் செத்திக் காதல் மிகுந்து
மற்றவள் மனது மெத்தவுங்களிக்க
கலித்துறை பாடும் காளைப் பருவமாம்
நான்காம் பருவம் நாகரிகத்துடன்
மானத்தைக் காக்கும் மாண்புடையவனாய்
வீம்பு பேசும் விறலுடையவனாய்
மார்பிலே தாடி சேர்ந்திருப்பவனாய்
மூச்சுவிசண்டை மூட்டி
யுத்தகளத்தில் மெத்தவும் வீம்புடன்
போர் செய்து அதனால் நேர்படும் புகழை
உயிரைக் கொடுத்தும் தைரியத்துடனே
அடைய விரும்பும் அசகாய சூரனாம்.
ஐந்தாம் பருவம் அழகாய் வட்டமாய்
வளர்ந்த தொந்தியும் கிளர்ந்த கோபப்
பார்வையும் கொண்ட பருத்த கண்களும்
பேச்சுப் பேச்சுக்குப் பெரியோர் வழங்கிய
பழமொழிப் பதங்களே வழங்குகின்ற
வார்த்தையும் பெற்று வாயிலிருந்து
நீண்ட தாடியை நீளமாய் வாரித்
தொப்பை வரையில் தொங்க விட்டுக் கொண்டு
கியாதியாய் வாழும் நியாயாதிபதியாம்
ஆறாம் பருவம் அவயவமெல்லாம்
மெலிந்து சோர்ந்து வலியே இன்றி
இருகண் பார்வை அருகி அதனால்
மூக்குக் கண்ணாடியால் நோக்கி நோக்கி
நாலுகண் கொண்ட தோலுடற் கிழவனாய்
வட்டுவம் தன்னைக் கிட்டவே வைத்து
சின்ன வயதிற் செய்த உடையெலாம்
தளர்ந்து தொங்கத் தழதழவென்று
குழவியைப் போல மழலைச் சொற்களைக்
குரலில் வேற்றுமை கொண்டு பற்பல
விதமாய்ப் பேசும் விருத்தாப்பியனாம்.
ஏழாம் பருவம் இவற்றுக்கெல்லாம்
கடைசியான காட்சியாகும் !
பற்களே இன்றிச் சொற்கள் வழுவும்
பொக்கை வாயும் புகைந்த கண்ணும்
செவிட்டுக் காதும் தெரியா உணர்ச்சியும்
ஒன்றியிருத் திவ்வுலக மேடைமேல்
மறுமுறை நடிக்கும் சிறுகுழவியாமே !
(இராவ் சாகிப் ச பவானந்தம் பிள்ளை)
In the above passage, if two translators are compared, Pammal Sambanda Mudaliar as stated earlier, avoids complexity and renders “Seven Ages” in a language intelligible to the audience.
The details given about the Seven ages create clear and apt visuals matching the verbal.
While Bhavanandam Pillai retains verse form, Pammal Sambanda Mudaliar makes use of prose.
Though he is equally a master of verse form, he might have made use of prose in this context to ensure that the import of this passage is explicit to the Tamil audience and forms part of the prose narrative of As You Like it.
– முனைவர் ஔவை அருள்
தொடர்புக்கு dr.n.arul@gmail.com
Add a Comment