அருளின் குரல் வரிகள்
=================
காதலோ காதல். பாரதியார் குயிலின் காதல் கதையைத் தொடர்கிறார். நான்கு நாட்கள் கழித்து சந்திப்பதாகச் சொல்லி குயில் மறைந்ததும் பாரதியாரின் மனம் பேதலித்தது. தான் கண்ட காட்சி கனவா இல்லை நினைவா என்று குழம்பியது. நினைவிழந்தவராக நின்றார். ஒரு பேயின் உருவத்தைப் பார்த்தாலே உள்ளம் நடுங்கி, உடல் வியர்க்கும் அல்லவா? இருபது பேய்களை ஒன்றாகப் பார்த்தால் எப்படி இருக்கும்? அந்த அதீத நிலையை பாரதியார் பெறுகிறார்.
பயத்தில் கலக்கமும், காதல் மயக்கமும் உடன் கூட, முகமும் விழிகளும் உள்ளக் கிளர்ச்சியின் சிகரத்தை தொட்டன. காணும் கரிய ஒருவமெல்லாம் காதல் குயிலாய் காட்சியளித்தன. உலகமெல்லாம் உள்ளக் கிடக்கையின் குயில் உருவமாக நின்று சித்தத்தை சீர்குலைக்கிறது.
நாட்கள் சென்றன. ஒரு நாள் போவதற்குள் அவர் மனம், மத்தளம் போன்றும், மரத்தடி போன்றும் அடிபட்டு, இடிபட்டு ஏக்கத்தில் துயில் இழந்தார். உயிர் துறந்தது போலானார். மன்மதன் வில்லை தோளில் சாய்த்து, எதிரில் நின்றான். மனத்தில் மயக்கும் குயில் வந்து வந்து செல்கிறது. குயிலின் குரல், இந்திர லோக இசையானது. மந்திர சக்தியாய், மாயப் பாடலாய் எங்கும் பரவியது. புத்தியும் மனமும் புகலிடம் இன்றி புரண்டன. சித்தம் கலங்கியது.
ஆவியைத் தொட்ட காதல் மாயையால் சாவியிட்ட பொம்மையானார். கால் கடுக்க சோலைக்குள் செல்கிறார். நீலிக்குயிலின் வேட்கை வேகம் தருகிறது. எந்த ஒரு பொருளும் வழியில் தெரியவில்லை. அவ்வேளையில், கதிரொளி பச்சை இலைகள்தோறும் பட்டு தெறிக்கிறது.
பாரதியாரின் காதல் மனத்தை இயற்கையே உணர்ந்தது போல் இருக்கும் பறவையெல்லாம் எங்கோ சென்றுவிட்டன. கவிஞரோ கானக் குயிலைத் தேடுகிறார். கோணமெல்லாம் பார்வையைச் சுழலவிடுகிறார். கொடுங்காதல் மனம் கொண்டு மரக்கொம்மையெல்லாம் உற்று உற்று நோக்குகிறார்.
You robbed me of my heart,please do return
Implored the koel engulfed in greif.
Ah,turn the walked steps,fond lover,
Koel left the mangrove in a gloom
O blissful vision,was it a dream or thought
I know not,nor I will think about it,
For caught in a whirl of devils did I seem
My eyes and checks are flushed
For in my bosom lies
The shaft of Cupid,God of love,manmathan
Myriad fold the form
Of the koel multiplied and in the home
Of the world she seemed the only occupant
Reeling with thoughts as these and in a ferment
I staggered home.
The day dragged heavily along
I suffered untold misery
As never loom or cymbal.
Passed a day
My soul and I with cupid,god of love,manmathan bow held by
And the mysterious koel with her
Trancing lay swelled as the shades and fruits of the magic way upon the world.
Now when tomorrow ,i tell no lies with cupid,god of love,manmathan spell
In a frame of mind that know not what was what.
Such as a doll in jugglery, to find my lass
I rushed,that which I saw the path along
I remembered not.
When I walked the trees among
I saw them glittering in the sun all gold.
The birds as if they knew my love untold
Left the man grove,
With passion all over me
I peered each bush and tree
The Kiel had left the forest she was not to be seen
With tremor in my heart I searched for it…
Add a Comment