தினசெய்தி – 30 7 2023
பக்கம் எண் : 4
அருந்தமிழும் அன்றாட வழக்கும் – 172
அமிழ்தினிய தமிழ் மொழியில் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள் !
முனைவர் ஔவை அருள்
தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் யான் 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழங்கிய
முனைவர் பட்ட ஆய்வின் இருபத்திரண்டாம் பகுதி வருமாறு:
Swami Vibulanandha analysed the emotions in each of the plays.
Each play structurally falls into five parts Mukkam, Pratimukam, Karupam, Vilaivu and Tuyital, corresponding to the structure of Shakespeare’s play exposition, complication, crisis, climax and denouement.
This structural division reminds us of the German critic Gestav Freytag, who describes a five act play as a pyramidal shape consisting of a rising action Climax and illustrates this fivefold division with references to “Love’s Labour Lost” and the other plays taken up for the discussion.
The dominant emotion in “Love’s Labour Lost” is hilarity and this emotion arises from the hollowness of the conviction that the king and the three lords should totally avoid the sight of women.
This impractical self-imposition is the main source of humour.
Even Browne’s (Veeran) sane advice against their unrealistic step is brushed aside by King Ferdinand who is the first to fall in love and then his three lords.
A most amusing situation is created when the letter addressed by Armado (Adhisooran) is handed over to Rosaline (Salini) and that of Biron (Veeran) to Jaqunetta (Kanjunal) by Costard (Irulappan).
When they all desire wedlock, complications follow and it is highly humorous that what was seriously planned is not achieved.
The translator reminds us that humour according to Tholkappiar, arises out of contempt, illusion, folly and stupidity.
In this play it is folly and stupidity- folly in adopting an impractical move and stupidity in contravening the move by the very people who decided it.
There are also comments by Swamiji such as humour arising out of ‘ellal’(scorn) and ‘ilamai’ (immaturity), or ‘all the gaudy and inane’ words spoken at length.
The superficial learning of Holofernes (Cattampillai) provides fun.
Swamy Vibulanandha finds ‘azhukai’ (weeping) and ‘ilivaral’ (contempt) quite pronounced in “King Lear”. To condense the Five-Act “King Lear” within a brief compass to rouse the Tamil sensibility is a difficult task.
The internal equilibrium of the plot of “King Lear” and the conflict between the father and the daughters are set forth in the narrative.
“Akularajan” is a meta commentary on “King Lear” as the embodiment of suffering, age, senility, decrepitude and insanity.
In summary it is a metacommentary on “King Lear” and a faithful mirror of human nature as Swamy Vibulanandha emphasizes the cosmic principle underlying “King Lear”.
In his own words:
இந்நாடகம் முழுவதும் அவலச் சுவையும் இளிவாற் சுவையும் பெற்று வருதலையும் பிறசுவை பெறாது வருதலையும், நோக்குக.
புறத்திணைப் பாலதாகிய இதனுள், பிற்சுவை கலந்துவரின் மாறுபட்ட சுவைகள் ஒன்றினையொன்றழித்து நாடகத்தின் இயல்பையே வேறுபடுத்தி விடுவன.
ஆதலால், இங்ஙனம் அமைத்தது சிறப்பாயிற்று.
கதையினுள் ஒரு கிளைக்கதை தோற்றுவதையும் கதையும் கிளைக் கதையும் பொருளையும் பிரதி பிம்பத்தையும் போல ஒன்றினையொன்று நிகர்த்திருப்பதையும் நோக்குக.
ஆகுல ராஜனைப் போலவே குணதரனும் துன்புறுகின்றான்.
மாணிக்கமாலை கனகமாலையைப் போல, மதனன் தந்தைக்குத் தீங்கிழைக்கிறான்.
தந்தையரால் வெறுத்தொதுக்கப்பட்ட குணமாலையும் வரதனும் தந்தையர்க்கு நன்மை புரிகின்றனர்.
Swamy Vibulanandha highlights the emotions in “King Lear” projected in Lear’s madness, the blinding of the Duke of Gloucester, the meeting of Cordilia and Lear, the nemesis overtaking Goneril and Lear carrying the dead body of Cordilia.
Swami Vibulanandha underlines that pathos and contempt are dominant in King Lear and there is no room for any other emotion.
His analysis of the agony and emotional agitation of Lear testifies to his mastery and critical insight.
In contrast, “Romeo and Juliet” contains passages expressive of the joy and agony of frustrated love.
It recalls the tragic love stories of ‘Ambigapathy and Amaravathy’ and ‘Laila and Majnu’ with which lovers of literature are familiar.
The tragedy of “Romeo and Juliet” springs from the conflict between two hostile families.
The lovers are called ‘Star – crossed’ lovers. Since lovers of Tamil Literature were familiar with the tragic love stories referred to, Swami Vibulanandha’s translation of “Romeo and Juliet” was greeted with success and applause.
He could dwelve deep into the passion of love that stirred Romeo and Juliet.
His translation of Romeo’s soliloquy in the famous ‘Balcony scene’ proves beyond doubt, his deep understanding of the passion and intensityof love, inspiring the young lovers.
Swami Vibulanandha’s translation of Romeo’s soliloquy can be considered a reference model and it is quoted in full.
காலம் : யாமப் பொழுது களம் : பூஞ்சோலை
இரம்மியன் :
(நெஞ்சொடு மொழிகின்றான்)
வாள் புண்பட்ட வடு அறிகில்லார்
நாட் புண்கண்டு நகைப்பினும் நகைப்பர்.
(வேனில்வேள் ஐங்கணை மேவுறா மனத்தர்
சோமனார் இழைக்கும் துயரினை அறியார்.)
சுசீலை : சாரை வாயிலில் தோற்றுகிறாள்
நெஞ்சே ! பொறுபொறு; நீள்குணதிசையில்
அஞ்செஞ்சோதி அலர்கதிர் பரப்பில்
பேரொளி ஒன்று நன்னீர்மையின் எழுந்தது:
அதுவே,
ஆரெழில் பரிதி பேரோசு சீலை !
இகல்நிறை மதிதரும் இன்னலை ஒழிக்கப்
பகலவன் வந்த பான்மையை உணர்ந்தேன்.
வாராய் நிறைஎழில் வயங்கிய சுடரே
நேரார் இயல்பினென் நெஞ்சினை வாட்டிய
விண்மதி நின்எழில் விளக்கம் கண்டு
தன்ஒளி மழுங்கித் தாழ்ந்து நின்நனனால்:
நீயே,
இந்துவை வென்ற சுந்தரவதனச்
செந்திருவாயினை சிறைசெயும் கன்னி
மாடத் திருத்தல மரபோ உரையாய்?
காதல் மடந்தாய்ஆ! என்அன்பே !
சிறியேன் உளநிறை கழிபெரும் காதலை
அறியாய் ஐயோ ! பொறுபொறு மனனே !
அணிஎழில் பாவை மணிஇதழ் விரிந்து
மொழிசொல முன்னியும் மொழியா(து) அமர்ந்தனன்
வாக்கெழு மாற்றம் நோக்கால் உணர்ந்தனன்.
பேதையேற்(கு) அன்று அம்மாதர்கண் நோக்கம்
விண்மீன் ஒளிஎன மெல்லொளி பரப்பும்
நோக்கினை மருவினர் ஆக்கம் எய்தினரே
செம்மலர் முகத்தில் சேர்ந்தன மெல்விரல்
மெல்விரல் மேல(து) ஓர்வியன் பூம்பட்டுடை
பட்டுடை செய்தவம் யான்செய்(து) இலனே,
சுசீலை : ஆ! ஆ! ஐயோ !
இரம்மியன் : மாதோ? அணங்கோ?
அகல்வான் எழுந்து முகிலிடைப் படர்ந்து
கண்டோர் வியக்கும் காமருகாட்சிய(து)
அணங்கே ஆதல்இணங்கு மெல்அணங்கே
விண்ணவர் அமிழ்தினை வென்றநின் இன்மொழி
உண்ணுதற்(கு) ஐயோ உருகும் என்உள்ளம்.
It is also to be noted that the Swamiji did not resort to as many verse translations in his other plays as in “Romeo and Juliet”.
– முனைவர் ஔவை அருள்
தொடர்புக்கு dr.n.arul@gmail.com.
Add a Comment