தினசெய்தி – 6 8 2023
பக்கம் எண் : 4
அருந்தமிழும் அன்றாட வழக்கும் – 173
செழும் புலமை வாய்ந்த மயில்வாகனாரின் அருந்திற முயற்சி !
முனைவர் ஔவை அருள்
தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் யான் 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழங்கிய
முனைவர் பட்ட ஆய்வின் இருபத்து மூன்றாம் பகுதி வருமாறு:
Timon of Athens is the story of a prodigal turned misanthrope.
Swami Vibulanandha gives a prose narrative summary covering the various stages of Timon’s life and decline.
This play conforms to the structural division already referred to Swami Vibulanandha draws attention to the episodes that bring out the two prominent emotions, namely anger and misery.
If one looks at “The Tempest”, Swami Vibulanandha, after making a survey of the main events, concludes by saying that “The Tempest” is an exemplification of the element of wonder (marutkai) expounded by Tholkappiar
பிரியாதரன் (அதிசயமுற்று)
வானகத்ததோ மண்ணகத்ததோ மன(ம்) நிறைக்கும் இவ்வினிய நல்லிசை
கோனை எண்ணியே சிந்தை நைந்(து) யான்குரை கடற்கரைப்புறம் இருக்கையில்
தேனை ஒத்த இவ்விசை தொடர்ந்தெனைச் சிறை செய்கின்றதால் உறவ(து) ஓர்கிலேன்
யான் அகத்துளோர் எண்ணமின்றியே இசை வருந்திசைக்(கு) வகுவேனரோ.
(புதுமை பற்றிய மருட்கைச் சுவை)
என்று இசை வருந்திசையை நோக்கிச் சென்றான்.
பிரியாதரண்: (அணுகிவந்து)
இன்னிசைக்குத் தலைவியே இமையவரும் பணிந்தேத்தும் எழில்அணங்கே
பொன்னுலகத்(து) இருந்திவண்நீ புகுந்துனை என்(று) என்னிதயம் புகலா நிற்கும்
மன்னும் இந்தத் தீவகத்தில் உறைதியே வழியெனக்கு வழுத்தவாயே
கன்னிகையோ பிறன்மனையாம் கன்னிகையோ காரிகையோ என விரைவில் கழறுவாயே.
Wonder springs from novelty or the recognition of greatness or meanness.
Swami Vibulanandha draws attention to specific scenes in “The Tempest” that generate the reaction of wonder.
For (e.g.) Prospero’s magnanimity in forgiving his enemies fills them with a sense of wonder.
“The rarer action is in virtue than in vengeance”
(Act V – Scene I)
Swami Vibulanandha has thus given a graphic description in verse of the first meeting of Ferdinand and Miranda.
Speak the Speech, I pray you, as I pronounced
It to you, trippingly on the tongue: but if you
Mouth it as many of your players do, I had as
Life the town crier spoke my lines. Do not saw the
Air too much with your hand thus, but use all gently;
For in the very torrent, tempest and as I may say,
The whirlwind of passion, you must acquire
And beget a temperance that may give it
Smoothness. O, it offends me to the soul,
To hear a robustious periwig pated fellow
Tear a passion to tatters to very rags, to
Split the ears of the groundlings, who for
The most part are capable of nothing but
Inexplicable dumb shows and noise. . .
Be not too tame neither, but let your own
Discretion be your tutor; suit the action to
The word, the word to the action; with this
Special observance, that you o’er step not
The modesty of nature; for anything so
Overdone is from the purpose of playing,
Whose end, both at the first and now, was
And is, to hold, as there, the mirror up to nature. . . .
(Act – III Scene II)
There is a basic point of difference in Shakespeare’s treatment between the supernatural element in The Tempest and its treatment in Macbeth.
In the former, an atmosphere of romance and magic is built up, while in the latter it creates terror.
According to Sanskrit Poetics, scenes of death and horror should not be shown on the stage (this principle held good for ancient Greek Drama also).
Swami Vibulanandha points out that this principle has been observed in Macbeth, where the murder of King Duncan is only announced and not actually shown.
Swamiji discusses the structure of “The Merchant of Venice”, as a fusion of three stories – the main story involving Antonio (Ananthan) and Shylock (Sabalan), the Romantic story involving Portia (Vijayan) and Bassanio (Vasavan) and the subordinate story or episode of Lorenzo (Pukalan) and Jessica (Padumai).
He has also rendered in verse a few select passages
a) The lines found in the scrolls in the caskets
”மின்னுவ எல்லாம் பொன்னாகா எனும்
நன்மொழி பன்முறை நவிலக் கேட்டனை
என்மேல் புறத்தின் எழிலினை நோக்கி
இன்னுயிர் ஈந்தோர் இயம்பிடில் பலரே
பிணம்பொதி தாழி அரும்பொன் எனினும்
நிணங்கொளும் புழுஉள் நிறைதலும் இயல்பே
ஆண்மையோடு அறிவு கேண்மையுற்று இல்பின்
விடைபெறாது இவண்நீ மேவுதல் சாலும்
இளையோய் மதியின் முதியையும் அல்லை
களைகண் உற்றதின் காதலும் வறிதே
போதி என்னப் புகழ்வதுஎன் கடனே‘.
‘எழுமுறை எரியிதன் திண்மை சோதித்தது
எழுமுறை ஆய்ந்தோர் பிழைபடல் இவரே
விழைபொருள் நிழலெனின் உவகையும் அதுவே
நிழலினை அணையும் நீர்மையர் உளரே
வெள்ளிப் பூச்சொடு விளங்கிய மூடர்
உள்ளார் காண்இங்கு உள்ளதும் அதுவே
மெல்லணை மேலெம் மெல்லியல் உறினும்
நல்லோய் நான்நின் தலையா குவனே.
ஆதலின் விரைந்து போதல்நின் கடனே‘.
‘மையல்தீர் காட்சியை ஆதலின் ஐய
பொய்யா நீர்மை பொருந்தப் பெற்றனை
பிறிது விழையாதிப் பெரும்பொருள் பேணும்
உறுதியை ஆயின்நிற்கு உரியான் தன்மைக்
கைப்பிடித்து என்றும் காத்தல்நின் கடனே.“
Portia’s appeal to Shylock for mercy:
வன்பொறை மருவா மரபின தாகி
வானின்று இழியும் மழைத்துளி போலக்
கொடுப்போர் எடுப்போர் எனுமிரு வோரையும்
அடுத்துக் காப்பது அன்புசார் இரக்கம்
வலிதனும் வலிதிது மணிமுடி சூடி
உலகு புரக்கும் உரவோற்கு உரைப்பின்
இலகொளி முடியினும் இரக்கம் பெரிதே
அங்கையிற் பொருந்தி அச்சம் விளைக்குஞ்
செங்கோல் புறத்தது சிந்தையது இரக்கம்
மன்னவர் மனமெனு மணியணி பீட்த்து
அரசு வீற்றிருக்கும் உலைசா லன்ப
தேவ தேவன் திருக்குணத் தொன்றே
நீதியொடு அன்புநிலை பெறின் நீதி
ஆதியங் கடவுள் அருளென நிலவும்
இறைபேர் அருளிங்கு எமக்கிலை யாயின்
செறிநின்று யாரோ நீடுவாழ்வு எய்துநர்
அருளினை விழைந்தே அருட்செயல் புரிதல்
மரபே யாக மதித்தலுங் கடனே.
– முனைவர் ஔவை அருள்
தொடர்புக்கு dr.n.arul@gmail.com
Add a Comment