தினசெய்தி – 8 10 2023
பக்கம் எண் : 4
அருந்தமிழும் அன்றாட வழக்கும் – 182
யாரோடு பொய்த்தேன் ?
முனைவர் ஔவை அருள்
தில்லிப் பல்கலைக்கழகத்தில் யான் 28 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வழங்கிய
முனைவர் பட்ட ஆய்வின் முப்பத்திரண்டாம் பகுதி வருமாறு:
At every emotional outburst, Othello, in the translation seems to excel the original. For example, in the meeting between Othello and Desdemona after the temptation, Othello accuses Desdemona of having played false to him. The original and the translation are as below.
Desdemona asks
To whom, my love, with whom? How can I be false?
எப்படிப் பொய்த்தேன்? யாரோடு பொய்த்தேன்? யாருக்கு பொய்த்தேன்?
Othello: Was this fair paper, this most goodly
book, Made to write ‘Whore’ upon? What
committed! Committed! O thou public commoner!
I should make very forges of my cheeks,
That would to cinders burn up modesty
Did I but speak thy deeds. What committed.
Heaven stops the nose at it and the moon winks.
The bawdy wind that kisses all it meets
Is hushed within the hollow mine of earth,
And will not hear it, what committed!
Impudent strumpet (IV ii 72 – 81)
இந்த அழகான தாள், இந்த அருமையான புத்தகம்,
வேசியென எழுதப்படுதற்கா உண்டாக்கப்பட்டது?
கற்பற்றமை ! கற்பற்றமை ! பொதுமகளே ! உன்னு
டைய செயல்களைப் பற்றி பேசினேயானால்,
என் கன்னத்திலிருந்து தீப்பரவிக் கற்பினைச்
சாம்பலாக்கிவிடும் என்ன கற்பற்றநிலைமை !
விண்ணுலகு மூக்கை அடைத்துக் கொள்கிறது.
மதியம் இமைக்கிறது. கண்டதையெல்லாம்
தழுவுகின்ற காற்றோ இதுபற்றிக் கேளேன்
என்று பாறைக்குள் பதுங்குகிறது.
Othello’s brutal frankness, his wrath and jealously are all compactly summed up in this translation.
There is yet another passage of emotional stress and beauty, the soliloquy in which Othello decides to strangle Desdemona in the very bed she is supposed to have contaminated. The passage in the original is charged both, with mental agony and poetic splendor. It is one of the passages through which veteran actors have tried to distinguish themselves.
It is the cause, it is the cause, my soul
It strikes where it doth love. . . . .
A.C.Chettiar brings out in clear language Othello’s act of cruelty, his fondness for beauty and the raging jealousy in his heart.
இதற்குக் காரணமாக இருந்ததுதான் எனக்கு வருத்
தத்தைத் தருகிறது! காரணம்தான் ! தூயவிண்மீன்களே,
காரணம் இன்னது என்று சொல்ல மாட்டேன்
காரணம்தான் கவலையைத் தருவது. ஆயினும்,
இவருடைய இரத்தத்தைச் சொட்டவிடேன். பனிக்
கட்டியிலும் வெண்மையானதும், வெண்மையி
னும் மென்மையானதும் ஆகிய இவள் தோலினை
வடுவாக்க மாட்டேன். எனினும், இவள் செத்தாக
வேண்டும். இல்லையேல், இன்னும் பலமனித
ரைப் பாழ்படுத்தி விடுவாள், விளக்கை அணை
பிறகு அந்த ஒளியை அணை விளக்கினை
அணைத்துவிட்டு வருத்தப்பட்டால், விளக்கினை
ஏற்றிக் கொள்ள முடியும், ஆனால் உன் ஒளியினை
அணைத்து விட்டால் எந்தப் பெருவிளக்கினைக்
கொண்டு ஏற்றுதல் கூடும் என்பதை அறியேன்.
உன்னுடைய நறும்பூவினைப் பிய்த்துவிட்டால்
இதற்கு மறுபடியும் வளர்ச்சியைத் தருதல் இயலாது. ‘
அது பாழாகிப் போகவேண்டியதுதான் மரத்திலே
முகர்ந்து பார்க்கவேண்டியதுதான். .. நேர்மையின்
வாளினை உடைத்தெறியும்படி துண்டிவிடும்
மெல்லிய நறுமணமே! நான்அழவேண்டும்
ஆயினும் அவை கொடிய கண்ணீர்கள். இந்த
வருத்தம் விண்ணுலகத் தொடர்புடையது. அது
அன்பிற்குரிய இடத்தையே உதைக்கிறது.
Since translation is a tough academic exercise, the translator has to resort to various techniques to convey the meaning of the text translated. Cultural problems arise that force the translator to drop a few that may be considered vulgarisms. A.C.Chettiar has dropped Lago’s coarse references to ‘the black ram topping your white ewe’ and ‘your daughter and the moor are now making the beast with two backs.” However, A.C.Chettiar has also creditably rendered a Shakesperean pun, with a Tamil Equivalent. ‘Tale and tail’ of III (i) 8 are rendered as ‘Sadhai’ and Kadai’. Likewise, Desdemona’s songs have been beautifully rendered in Tamil, especially the ‘willow-song’ equated with ‘alari’ flower in Tamil, which is symbolic of mourning.
Some phrases and expressions have been rendered against the time, spirit and place. For example, ‘I thank you for this profit’. The word ‘Profit’ is not been taken in the sense of ‘Profit’ in business, but a lesson that bestows wealth. The word ‘book’ is taken in the figurative sense of education. Another brilliance one is for ‘unlawful touch’ which reads as ‘NeediatraThodugai’, ‘Thodugai’ has been carried on the analogy of
Nerdhal – Nergui
Sendhal – Sergai
Thodudhal – Thodugai
Some phrases have also been given a poetic flavor. Othello tells Emilia that Desdemona was ‘false as water’. A.C.Chettiar renders it as ‘Aval Vaaimai Neermel Ezhuthu’ – meaning that faith was like letters written on water. Also,
‘Sweet – sleep’ is translated as ‘Inthuyil’
‘drowsy syrup of the world’ as ‘Inthuligal’.
Alas Andho! Iyyo !
Fie ! Pooh ! Ada!
Pish ! Choo !
Zounds ! Enna !
It may be remarked that as an academician who obtained his Doctorate in Ancient Tamil Literature, Dr. A.C.Chettiar was more interested in Classical Tamil Literature than medieval or Modern Literature.
PULAVAR EKAMBARANATHAN
Pulavar Ekambaranathan has translated Shakespeare’s The Tempest, Winter’s Tale and Twelfth Night, which he calls adapted translations rather than pure translations. Tolkappiar, in his Tolkappiam, speaks of four methods of translation: Tokuttal – a way of grouping of ideas, Tokai Viri- art of both condensing as well as expanding, Mozhi Peyatral- pure translation and Adarpada Yathal – adaptation depending on cultural context.
– முனைவர் ஔவை அருள் தொடர்புக்கு dr.n.arul@gmail.com
Add a Comment